Rozdział III - Nienawidzę wszystkich, łącznie z samą sobą

Złe przeczucie nie chciało mnie opuścić.

O nie, nie, ona N I E może być... jakby to powiedzieć... moją siostrą.

Mówię w prost co myślę. I tak, właśnie myślę, że ona może być moją siostrą.

 ***

 

 Po kolacji udaliśmy się na ognisko.

Siadłam gdzieś z tyłu, w ciemnym miejscu i czekałam.

Na co?

Na to czyją córką okaże się tajemnicza dziewczyna. 

Chejron zaczął coś gadać.

- Oto nowe obozowiczki: Clary i Amy - i tak dalej. Acha, czyli ta dziewczyna ma na imię Amy.

Siedziałam tak, i rozmyślałam. Aż nagle ktoś mnie poklepał. Odwróciłam się w prawo i od razu poczułam, że popełniłam błąd.

Ktoś zakradł się od lewej strony i poczułam olbrzymie kopnięcie prądu. Jeśli byłoby odrobinę większe z pewnością bym umarła. 

Tak więc spadłam z kamienia na którym siedziałam. Leżałam na ziemi nie mogąc się podnieść. Tak mnie bolały wszystkie mięśnie. Dobra, już wtedy byłam rozwścieczona. Ale nagle spadła na mnie wielka kula wody. O nie... tego już za wiele.

Wtedy usłyszałam rechot i śmiechy zebranych. Ale najgłośniej śmiała się Daisy i Nikodem.

Pewnie jeszcze nie słyszeliście o nich. Opowiem wam.

W obozie dotychczas nie było nikogo od Hadesa (nie licząc już dawno umarłego Marka). Były za to dzieci od Zeusa i Posejdona. Zawsze myślałam, że przynajmniej dzieci pana mórz są miłe. Jednak w tym przypadku się myliłam.

Daisy jest córką Posejdona. Jest to najwredniejsza dziewczyna jaką w życiu spotkałam. Znienawidziłam ją od pojawienia się jej w obozie. Posejdon uznał ją zadziwiająco szybko. Jeszcze jeden powód z jakiego sobie ze mnie szydziła. Że mój rodzic nigdy mnie nie uzna, że nigdy nie zdobędę przyjaciół, nie będę miała chłopaka (nie zamierzałam mieć i nie zamierzam). 

 Potem doszli Michael i Nikodem. Zostali uznani przez Zeusa. 

Nikodem również mi dokuczał. Tylko, że od dokuczał w sposób siłowy (czyt. częste bójki itp. [ale ja i tak zawsze wygrywałam, chociaż te pioruny były nie fair])

 

Nikodem i Daisy zostali parą. To był koszmar. Ta dwójka to istne zło. Ale gdybyście widzieli ich miny gdy Hades mnie uznał. Hehe...

A więc wróćmy do sytuacji wejściowej (czy wyjściowej, nie mam pojęcia).

Leżałam tam, mokra (Daisy), obolała (Nikodem) i otoczona przez obozowiczów. Niektóży byli przestraszeni a inni zaśmiewali się do łez. Wreszcie pojawił się Chejron (tylko na niego mogłam liczyć w takich sytuacjach, no i oczywiście na siebie, rzecz jasna).

-Co tu się dzieje?! Sally wszystko dobrze? - pomógł mi stać. Ledwo trzymałam się na nogach. Jednak w takim stanie mogłam być niebezpiecznym przeciwnikiem. Odeszłam kilka kroków od Chejrona i spojrzałam na Daisy i jej chłopaka.

- Pożałujecie - powiedziałam cicho lecz z groźbą w głosie - nie spodziewajcie się łatwego życia.

Odwróciłam się i ziemia się zatrzęsła. Ruszyłam w stronę domku Hadesa.

I jak?

Piszcie komentarze czy podobało się wam.

2 komentarze = nowy rozdział